WHEN FOOD BECOMES ANXIOLYTIC

Όταν το φαγητό χρησιμοποιείται σαν αγχολυτικό τότε μάλλον θα προκύψει το πρόβλημα της ανεπιθύμητης αύξησης του βάρους.
Προσπαθώντας να καταστείλουμε το άγχος που ο καθένας μας έχει, σταδιακά δημιουργούμε άλλο ένα.
Στα δύσκολα, όπου στατιστικά εκτιμούμε ότι είναι και τα περισσότερα που μας συμβαίνουν συνήθως προσπαθούμε να βρούμε  έναν ανώδυνο αλλά και ευχάριστο τρόπο, στην ουσία να τα παραβλέψουμε ή άν προτιμάτε να τα ξεχάσουμε για λίγο παρά να τα αντιμετωπίσουμε.

Αυτό είναι ένα μονοπάτι πονηρό και ύπουλο γιατί σε οδηγεί στο σπιτάκι από ψωμί, γλυκά και ζάχαρη σαν αυτό που βρήκαν στο δάσος ο Χάνσελ και η Γκρέτελ…όμως όπως και στο παραμύθι των Γκρίμ, μέσα ζει η κακιά μάγισσα και σε περιμένει.

Έτσι οι επιλογές δεν είναι πολλές ή θα σε «φάει» ή θα την «ψήσεις».

Αν της δώσεις θάρρος θα σε ξεγελάσει με τα καλούδια της…και να τα παστέλια και να τα ξερολούκουμα, ώσπου θα γίνεις εσύ το ξερολούκουμο και τότε τρέχα να κρυφτείς.

Για να γλυτώσεις το κυνήγι μαγισσών απλά άλλαξε δρόμο…

Εντάξει έχεις δίκιο δεν είναι εύκολο, αλλά αν κάθε φορά που έχεις την επιθυμία να ενδώσεις, προσπαθήσεις να ασχοληθείς με κάτι άλλο όπως να πας μια βόλτα, να διαβάσεις κάτι που σου αρέσει, να δεις την αγαπημένη σου ταινία ή οτιδήποτε είναι αυτό που θα σε κάνει να ξεχαστείς εξίσου ευχάριστα, κάνε απλά μια έξυπνη αντικατάσταση.

Ασχολήσου με εναλλακτικούς τρόπους μαγειρικής με το ενδιαφέρον του καινούργιου και όχι της τιμωρίας, θα ανακαλύψεις έναν κόσμο διατροφικό ο οποίος που ξέρεις, μπορεί και να σου αρέσει.

Στο τέλος  υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σου αρέσει πλέον και ο εαυτός σου!!!

EDITORIAL

Opportunities-for-Writers-June-and-July-2013

Η εξέλιξη των πραγμάτων συνιστά απόδειξη της ύπαρξής μας.

Η γη περιστρέφεται, ο κόσμος αλλάζει (όχι απαραίτητα προς το καλύτερο)

και ο χρόνος αφήνει αποτυπώματα.

Όλοι θέλουν να αφήσουν κάτι πίσω τους, όπως όταν βυθίζουμε την πατούσα

στην βρεγμένη άμμο.

Τα πάντα σε μια διαρκή κίνηση, κάτι που προκαλεί φθορά, αγωνία αλλά και

το ενδιαφέρον να προλάβεις όσα περισσότερα μπορείς.

Σε αυτόν τον αγώνα δρόμου η αντισυμβατικότητα είναι καλός οδηγός,

αρκεί να μπορούμε να την ερμηνεύσουμε σωστά.

Είναι εκπληκτικό, πόσα πράγματα κάνουμε στη ζωή γιατί “έτσι είναι”.

Μορφώνεσαι με συγκεκριμένο τρόπο, κάνεις σχέσεις με σκοπό το γάμο

(γιατί αλλιώς τι νόημα έχουν;), παντρεύσαι για να μην σε πουν γεροντοκόρη-ο,

κάνεις παιδιά για να επιβεβαιώσεις την βιολογία καθώς επίσης να κλείσεις τα στόματα

αυτών που θα πουν ότι δεν μπορείς (το να μην θέλεις, δεν υπάρχει), αγοράζεις σπίτια

και αυτοκίνητα αποδεικνύοντας την ικανότητά σου.

Κι αν όλες αυτές οι ταμπέλες δεν υπήρχαν αναρωτήθηκες πόσοι θα ακολουθούσαν

αυτά τα μονοπάτια ή θα άνοιγαν δικούς τους δρόμους; Αυτό μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ…κρίμα, ίσως είχαμε εξασφαλίσει λίγη περισσότερη ευτυχία!

Προσπαθώντας να παραιτηθώ από την βιομηχανία των τύψεων αυτό το

καλοκαιρινό Κυριακάτικο πρωινό, είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που επικοινωνώ ξανά

με αυτά τα μικρά μαύρα στίγματα πάνω στην οθόνη μετά από πολύ καιρό.

Στο μόνο που ελπίζω είναι να αγαπήσουμε τις ζωές μας και τους εαυτούς μας

λίγο περισσότερο…και τους άλλους, όταν πραγματικά το αξίζουν.

Hasta la vista!!!