ME & RAY (CHARLES)…UNDER THE SAME SKY!!!

Ray-Charles

Το έχω ξαναπεί, η μουσική ήταν η πρώτη μου αγάπη και σκοπεύω να είναι και η τελευταία.

Για έναν περίεργο όμως λόγο δεν μυθοποίησα πολλούς καλλιτέχνες, δεν ζήτησα ποτέ αυτόγραφο…

Είναι όμως κι εκείνοι που πραγματικά έχουν ξεπεράσει τα «όρια» και ναι, είναι στο φάσμα του μύθου.

Θα μπορούσα να αναφέρω κάποια ονόματα αλλά αυτές οι επιλογές είναι αυστηρά προσωπικές.

Την εξαίρεση θα την κάνω για τον Ray Charles. Στο σπίτι μας η μουσική δεν ήταν ποτέ συγκεκριμένου είδους. Ανάλογα με την ώρα και τη διάθεση ακούγαμε ότι μας ευχαριστούσε και μας ταξίδευε.

Όταν όμως συζητούσαμε με ενθουσιασμό, κάποια ονόματα δεν έλειπαν ποτέ από τη λίστα.

Έτσι το καλοκαίρι του 1997, ακούσαμε πως στο θεατράκι της Σίβηρης, στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής θα δώσει συναυλία ο Ray Charles, ο οποίος όχι μόνο ερχόταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αλλά (όπως είχαν πει τότε) ήταν η πρώτη του περιοδεία στην Ευρώπη.

Στα ραδιόφωνα γινόταν πανικός με την είδηση, επίσεις ανέφεραν ότι ζήτησε να περιηγηθεί την περιοχή με το αυτοκίνητό που τον μετέφερε (λιμουζίνα για την ακρίβεια), ζητώντας να είναι ανοιχτά τα παράθυρα ώστε να μπορέσει να «μυρίσει» τον τόπο, για να πει αργότερα πως πρόκειται για ένα πανέμορφο μέρος.

Ο υπέρμετρος ενθουσιασμός, έκανε την ιδέα πραγματικότητα.

Τα συναισθήματα όταν κράτησα στα χέρια μου το εισιτήριο, απερίγραπτα.

02 Αυγούστου 1997, Αμφιθέατρο Σίβηρης, Κασσάνδρα, Χαλκιδική.
02 Αυγούστου 1997, Αμφιθέατρο Σίβηρης, Κασσάνδρα, Χαλκιδική.

Οι συναυλίες του Αυγούστου ήταν πάντα δημοφιλείς. Έτσι κι εκείνη την ημέρα ο κόσμος μ’ έναν ενθουσιασμό λίγο πιο έντονο άρχισε την προσέλευση στο χώρο.

Και αφού γέμισε, έγιναν όλα τα απαραίτητα sound check,το ταξίδι ξεκίνησε. Μια ολόκληρη ορχήστρα που θύμιζε Cotton Club και τρεις υπέροχες κυρίες που τον συνόδευαν στα φωνητικά.

Αφού παρουσιάστηκαν και χειροκροτήθηκαν όλοι, βγήκε  συνοδευόμενος διακριτικά από έναν συνεργάτη του για να πάρει τη θέση του στο πιάνο. Όταν ο συνοδός του αποχώρησε αφήνοντάς τον πια μόνο του, είχε το μεγαλείο να κάνει χιούμορ με τον ίδιο του τον εαυτό, προσποιούμενος για λίγα δευτερόλεπτα ότι δεν μπορεί να βρει τα πλήκτρα. Ο τρόπος του να σπάσει τον «πάγο» με το κοινό του μυθικός.

Το ταλέντο του και τον επαγγελματισμό του δεν χρειάζεται να τα εκθιάσω γιατί είναι παγκοσμίως γνωστά.

Εκείνο όμως που δεν μπορώ να ξεχάσω είναι, ότι κατά την διάρκεια των δύο υπέροχων μουσικών ωρών, κοίταζα ανά διαστήματα γύρω μου και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι εγώ κι αυτός ήμασταν κάτω απο τον ίδιο ουρανό.

Ακόμη μέχρι σήμερα μου φαντάζει μαγικό!!!

Υ.Γ.: Μη μπορώντας να βρώ κανένα αρχειακό ηχητικό ντοκουμέντο από την υπέροχη εκείνη Αυγουστιάτικη νύχτα, σας αφιερώνω το ακόλουθο βίντεο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *