WILD ASPARAGUS OMELETTE

Aυτή η  τελευταία γνωριμία με τα άγρια σπαράγγια (αγρέλια), πολύ την ενθουσίασε. Τα είχε ακουστά, αλλά για κάποιο λόγο δεν έτυχε ποτέ να «καθίσουν» στο ίδιο τραπέζι. Πολυδιαφημιζόμενοι συνοδοί κυρίως πιάτων. Αυτή όμως η εκδοχή, δεν υπάρχει (σκέφτηκε).

Είναι ορεκτικό, είναι γεύμα, είναι όνειρο. Ήταν και στη φάση διατροφή. Αναζητούσε ένα διακριτικό, gourmet θα τολμούσε να πει πιάτο, με λίγη παραπάνω πρωτεϊνική αξία. Μεγάλο προσόν,  ότι ετοιμάζεται μέσα σε μερικά λεπτά!

Αυτά τα πιάτα τα αποκαλούσε φαγητά της μοναξιάς. Όχι με την μίζερη έννοια της λέξης αλλά την πρακτική. Ειδικά σήμερα που βιαζόταν και δεν είχε πολύ χρόνο.

Ξεκίνησε λοιπόν με το πλύσιμο και το κόψιμο.

Αυτό το «ζωντανό» πράσινο της φρεσκάδας χρώμα, της άρεσε πολύ. Ο τρόπος που τα έκοψε ήταν δική της επιλογή. Οι περισσότεροι, τα σοτάρουν ολόκληρα. Κανείς όμως δεν μπορεί να επιβάλλει σε κανέναν, τι θα κάνει στην κουζίνα του.

Έτσι έβγαλε μια άλλη μεγάλη της αγάπη, το wok. Λίγο σπορέλαιο, γιατί καλό το ελαιόλαδο αλλά δεν είναι για πάσα νόσο και ξεκίνησε…

Όσο σοταριζόταν, τόσο αναδυόταν μια υπέροχη μυρωδιά! Λίγο αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι είναι αρκετά, για να μπορεί να «ακούγεται» η γεύση τους.

Και το αποτέλεσμα ήταν αυτό.

Έσπασε δύο αβγά, τα χτύπησε ελαφρά και τα έριξε πάνω από τα αγρέλια.

Δεν πρόσθεσε τίποτα περισσότερο. Άφησε τις δύο γεύσεις να δέσουν μεταξύ τους, απλά και υπέροχα.

Πόση αρμονία! Χωρίς φαμφάρες, φρου φρου κι αρώματα. Θα το έβγαζε οποσδήποτε σαν ορεκτικό, στο επόμενο τραπέζι.

Μέχρι τότε όμως, είχε χρόνο να απολαύσει!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *