WHEN FOOD BECOMES ANXIOLYTIC

Όταν το φαγητό χρησιμοποιείται σαν αγχολυτικό τότε μάλλον θα προκύψει το πρόβλημα της ανεπιθύμητης αύξησης του βάρους.
Προσπαθώντας να καταστείλουμε το άγχος που ο καθένας μας έχει, σταδιακά δημιουργούμε άλλο ένα.
Στα δύσκολα, όπου στατιστικά εκτιμούμε ότι είναι και τα περισσότερα που μας συμβαίνουν συνήθως προσπαθούμε να βρούμε  έναν ανώδυνο αλλά και ευχάριστο τρόπο, στην ουσία να τα παραβλέψουμε ή άν προτιμάτε να τα ξεχάσουμε για λίγο παρά να τα αντιμετωπίσουμε.

Αυτό είναι ένα μονοπάτι πονηρό και ύπουλο γιατί σε οδηγεί στο σπιτάκι από ψωμί, γλυκά και ζάχαρη σαν αυτό που βρήκαν στο δάσος ο Χάνσελ και η Γκρέτελ…όμως όπως και στο παραμύθι των Γκρίμ, μέσα ζει η κακιά μάγισσα και σε περιμένει.

Έτσι οι επιλογές δεν είναι πολλές ή θα σε «φάει» ή θα την «ψήσεις».

Αν της δώσεις θάρρος θα σε ξεγελάσει με τα καλούδια της…και να τα παστέλια και να τα ξερολούκουμα, ώσπου θα γίνεις εσύ το ξερολούκουμο και τότε τρέχα να κρυφτείς.

Για να γλυτώσεις το κυνήγι μαγισσών απλά άλλαξε δρόμο…

Εντάξει έχεις δίκιο δεν είναι εύκολο, αλλά αν κάθε φορά που έχεις την επιθυμία να ενδώσεις, προσπαθήσεις να ασχοληθείς με κάτι άλλο όπως να πας μια βόλτα, να διαβάσεις κάτι που σου αρέσει, να δεις την αγαπημένη σου ταινία ή οτιδήποτε είναι αυτό που θα σε κάνει να ξεχαστείς εξίσου ευχάριστα, κάνε απλά μια έξυπνη αντικατάσταση.

Ασχολήσου με εναλλακτικούς τρόπους μαγειρικής με το ενδιαφέρον του καινούργιου και όχι της τιμωρίας, θα ανακαλύψεις έναν κόσμο διατροφικό ο οποίος που ξέρεις, μπορεί και να σου αρέσει.

Στο τέλος  υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σου αρέσει πλέον και ο εαυτός σου!!!

BREAKFAST

Αυτό το πρωϊνό είναι από τα πιο αγαπημένα μου.

Αυγά
Spanish Serrano cellar ham 
Ανανάς

Σίγουρα δεν είναι πολύ συνηθισμένο, αλλά αν σου αρέσει ο συνδυασμός
του γλυκού με το αλμυρό τότε πρέπει να το δοκιμάσεις.

TOASTED CAKE WITH NUTELLA

Τοσταρισμένες φέτες κέικ βανίλιας με Nutella!
Καμμιά φορά  γλυκαίνουμε λίγο την ημέρα μας, έτσι γιατί είναι Σαββατοκύριακο!!!

ALWAYS (FIT) ME

Είναι καλοκαίρι, είσαι γυναίκα, τα υφάσματα λεπτά, τα ρούχα λιγοστά, το βράδυ
έχεις κανονίσει έξοδο…πες μου αν η σαλάτα δεν είναι η πιο ταιριαστή και ασφαλής
επιλογή για μεσημεριανό αφού το κύριο γεύμα θα μεταφερθεί αργά το απόγευμα.
Για εμένα λοιπόν είναι!
Λόγω της ζέστης το δροσερό ice-berg, το αγγουράκι και η ντομάτα πάνε περίφημα.
Λίγο ελαιόλαδο, χυμός λεμονιού, αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι και ρίγανη.
Κατσικίσιο τυρί για να δώσουμε πρωτεΐνη αλλά και γεύση καθώς επίσης και μία
λεπτή φέτα ψωμιού ολικής άλεσης, εφόσον δεν υπάρχει «ισχυρός» υδατάνθρακας
σε αυτό το πιάτο.
Θα χορτάσουμε κάνοντας ένα ελαφρύ γεύμα ώστε να απολαύσουμε την έξοδό μας
χωρίς την σκιά των τύψεων.

COFFEE TIME

Αυτό είναι το αγαπημένο μου coffee shop. Ένα χρόνο πριν έκανε την έναρξή του και
μάλιστα ακριβώς δίπλα σε πολύ «επώνυμο» συνάδελφό του.
Ήταν επιλογή με την πρώτη ματιά γιατί αρχικά μου άρεσε ο χώρος. Δεν θύμιζε
κανένα franchise, είχε τη δική του αισθητική και διακοσμητική σφραγίδα.
Θα βρεις καλό καφέ, γλυκά και διάφορα snack.
Για την επιτυχία ενός τέτοιου χώρου μεγάλη σημασία έχει σαφώς και το servise.
Στην προκειμένη λοιπόν περίπτωση εγγυημένα θα σου πω ότι θα σε υποδεχτούν με
χαμόγελο όλα τα παιδιά και με προθυμία θα σε εξυπηρετήσουν σωστά.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι δουλεύει με το ίδιο προσωπικό εδώ και ένα χρόνο.
Άν βρεθείς στις Φοινικούδες και έχεις επιθυμία για καφέ, απόλαυσε!

RUN LISA RUN…

Συμβαίνει τώρααα!!!
Βλέπεις αυτό και σκέφτεσαι, τι ωραία συνδυάζω μόνιμη κατοικία και διακοπές.
Αν μπορούσες να δεις λίγο πιο αριστερά κάτω απο το μπαλκόνι είναι μαζεμένα
περίπου οκτώ άτομα που ψήνουν, φωνάζουν και έχουν τέρμα τη μουσική (όταν λέμε
μουσική…σκυλάδικα).
Να φανταστείς ότι είναι η τρίτη μέρα που ήρθαν, αναρωτιέμαι τι θα γίνει στην εβδομάδα.
Το ζευγάρι που το νοίκιασε είναι είκοσι με εικοσιπέντε, σέρνει κι ένα νεογέννητο.
Ευχή και κατάρα σου δίνω, μακριά από αυτή την εικόνα είναι παραπλανητική.
Όχι μόνο δεν μπορείς να καθήσεις στο μπαλκόνι από την κάπνα των ψητών
αλλά κυρίως της φασαρίας, το αντίθετο κλείνεσαι μέσα με τη ζέστη και πάλι τους ακούς.
Εμείς δεν μένουμε σε σπίτι,στο Paradise της Μυκόνου μένουμε.
Και κάπου εδώ θυμάμαι τον μανιακό δολοφόνο με το πριόνι, τον γλυκούλι Fredy από
τον δρόμο με τις λεύκες…μα να μην έχω ένα τηλέφωνο από τα παιδιά;
Οπότε πρέπει να διαχειριστώ το μυαλό μου, να επικαλεστώ την ευφυία μου, να θυμηθώ
ότι είμαι πολιτισμένος άνθρωπος.
Από την άλλη, άν είχα το σφυρί του Τhor θα την τακτοποιούσα την  κατάσταση μια χαρά.
Για να μιλήσω σοβαρά το μόνο που λυπάμαι είναι το toy- νεογέννητο που πρέπει
να τους ανεχτεί μέχρι τα 18…κουράγιο.

Υ.Γ. Όσο περνάει η ώρα πολλαπλασιάζονται σαν τα gremlins και τα decibel φορτώνουν.

                                                                                       Kαλό μεσημέρι;